Jeśli utykasz zbyt długo w obwinianiu to sam cierpisz.
Obwinianie jest łatwą ucieczką od bólu, który nosisz w sobie. I ten ból zaczyna się dużo wcześniej niż obecne życie i sytuacja. Przywiązujemy się do przeszłych ran, które stają się naszym i pokarmem i więzieniem. Dlatego, że nasza psychika to najbardziej zna.
Zna cierpienie i zna tkwienie w nim. I mimo, iż to nie jest wygodne, ale dla podświadomości jest bardzo znajome. Lubi tkwić w poczuciu, że nic nie może. To stary schemat. A jeśliby zmienić perspektywę i postawić się do sprawczości? Do tego, ze może jednak mam na to jakiś wpływ?
W momencie, gdy utykamy w obwinianiu, tracimy swoją sprawczość, tak, jakbyśmy nie mieli na nic wpływu. A mamy. Ty i tylko Ty masz wpływ na to, jak się czujesz i co wybierasz. Co wybierasz zrobić z daną sytuacją i danym bólem, czy nosić go przez całe życie, jako urazę, niszcząc tym tylko siebie czy przyjąć to, jako naukę, wziąć zasób i zdecydować co wybieram dalej. Mamy zawsze wybór, mamy wolną wolę.
Ludzie będą różnie się zachowywać, według swoich ran i paradygmatów, będą rozczarowywać, jeśli masz oczekiwania, będą ranić według swoich wewnętrznych wojen i tylko od Ciebie zależy czy uznasz, ze mają nad Tobą władzę czy masz władzę Ty sam, nad tym, co z tym dalej zrobisz.
I tu jest największa siła – zrozumienie, że cierpienie nie jest tworzone przez czynniki zewnętrzne, ale przez przywiązanie do tego, czego uważamy, ze nie można zmienić. Masz wolną wolę, zacznij jej używać.
Uznanie bólu i nie tkwienie w cierpieniu jest największą sprawczością.
To zmienia perspektywę z „ktoś mi to zrobił”, na to „co ja decyduję z tym dalej robić”.
Poczuj, jaka tu się rodzi moc, z Ciebie, z Twojej decyzji.
To może wreszcie wziąć to w swoje ręcę i wybrać inaczej niż do tej pory.
Wolność zaczyna się w momencie, kiedy bierzesz odpowiedzialność za to co z tym dalej robisz.
To droga i do wolności i spokoju w sobie.
WYBIERZ SIEBIE!