Czy na pewno odpowiadasz tylko na własne działania?

W „systemowych ustawieniach” naszego życia często widać coś innego:

w nieświadomości, z ukrytej lojalności, odpowiadamy za działania kogoś zupełnie innego.

Już, jako dzieci, uczymy się brać odpowiedzialność, która do nas nie należy.

W lęku i dziecięcej naiwności czujemy, że jeśli weźmiemy na siebie to, co trudne u mamy czy taty to im będzie lżej, a wtedy i my przetrwamy. Wtedy nas będą kochać i widzieć, bo tak dzielnie sobie radzimy z tym wszystkim co trudne, a naprawdę nie nasze.

I tak, zanim jeszcze umiemy nazwać emocje, uczymy się odpowiadać za nieswoje.

Bierzemy na barki ciężary, które są zbyt duże, zbyt dorosłe, zbyt na nasze możliwości.

A potem… w dorosłości dalej to niesiemy. Wchodzimy w relacje, w pracę, w partnerstwo — i wciąż odpowiadamy za cudze działania, jakby to był nasz obowiązek, nasza rola, nasza tożsamość. I czujemy, ze coś przytłacza, uwiera, a to w ciele a to w życiu.

Zatrzymaj się na chwilę…

Zobacz, ile niesiesz nie swojego. Jak często załatwiasz coś za partnera, rodzica, bliską osobę.

Jak często odpowiadasz na coś, co w ogóle nie jest Twoim ruchem, Twoim zadaniem, Twoją historią.

I zapytaj siebie uczciwie:

Czy jest mi z tym lekko?

Czy to naprawdę moje?

Bo odpowiedzi na własne działania jesteśmy w stanie udźwignąć.

To, co nasze — wzmacnia.

To, co cudze — przygniata.

Weź odpowiedzialność tylko za swoje.

A to, co nie jest Twoje — odłóż tam, gdzie należy.

Do tych, którzy są autorami własnych działań.

To nie brak miłości.

To uznanie porządku życia.

I ulga, która przychodzi, gdy wraca się do siebie.

z

Artykuł ODPOWIEDZIALNOŚĆ TO: pochodzi z serwisu Ewelina Olczak.

To dla mnie ważna Osoba.

Chylę czoła przed tym, co niósł tu dla Nas.

Moja historia jest taka, ze w pierwszą rocznicę śmierci Berta rozpoczęłam moją pierwszą szkołę ustawień.

Nie wiedziałam wtedy jeszcze, dokąd mnie to zaprowadzi.

Korzystałam już wcześniej dużo z tej metody, wciąż szukając siebie. Nie przypuszczałam jednak, że rozpocznę szkołę… i jak się później okazało, najpierw dla siebie, a potem, by być w służbie dla wielu.

Zaprowadziło mnie tam kłamstwo, którego boleśnie doświadczyłam po raz kolejny.

Najpierw poszłam na konsultację… ale serce wiedziało już wcześniej, że rozpocznę szkołę. Jednakże, głowa potrzebowała jeszcze potwierdzenia… a może tylko szukała wymówek?

Wtedy wydawało mi się, że chciałam sprawdzić, czy nauczyciel mi odpowiada. Dziś wiem, że były to zabiegi ego, tego miejsca w nas, które boi się zmiany i prawdy.

Zapisałam się.

Na pierwszych zajęciach dowiedziałam się, że właśnie dziś mija pierwsza rocznica śmierci Mistrza. Pamiętam fioletowe kwiaty w wazonie, ulubione Berta.

Dziś patrzę na to wszystko jak na dar. I jestem głęboko poruszona.

To właśnie to kłamstwo, które dotknęło mnie tak głęboko, stało się bramą do odkrycia mojego daru i potencjału pracy z energią rodu. Z tym, co ukryte i nieświadome. Z tym, co skrywa się za tajemnicą i za kłamstwem.

Z tym, co niewypowiedziane, a mimo to głośno brzmiące.

Z tym, co ciche, a pragnie zostać ujawnione, w prawdzie. Boimy się prawdy a tylko ona daje wolność i spokój ducha.

Potem była kolejna szkoła. I kolejne odkrywanie siebie.

Aż któregoś dnia zapytałam swoją duszę:

Po co tu jestem? Co mam nieść światu?

I wtedy wyświetlił mi się Bert.

Olśnienie było natychmiastowe.

Zrozumiałam, że rozpoczęcie szkoły w takiej dacie nie było przypadkiem, było zaproszeniem do kontynuacji; z szacunkiem dla Mistrza i z pokorą, by nieść dalej to, co nieśmiertelne, mimo śmierci ciała.

Na swój sposób, przez siebie, tak, jak czuję i jak potrafię. Tak, jak jest mi dane.

W dniu tych setnych urodzin Berta byłam na Akropolu.

Przypadków nie ma. Przez te lata nauczyłam się czytać przestrzeń.

Akropol, zbudowany z białego marmuru, silnego i nieśmiertelnego, kontrastuje z tym, co na ziemi: z tym, co przemija i umiera.

Jak dusza i ciało. Jak my w swojej istocie.

To, co boskie w nas, nigdy nie ginie. Zmienia się tylko forma ciała. Zmieniają się przekonania umysłu. Ale istota pozostaje.

Dotknęłam tam jednej z kolumn. Ręka sama chciała ją poczuć, zanim oczy zdążyły przeczytać, że nie wolno. To, co poczułam, jest nie do opisania.

To energia, którą się czuje zamiast rozumieć. To coś, co porusza to, co niewidzialne w nas – naszą duszę.

Po tym nic już nie jest takie samo.

Tak jak po ustawieniach.

Jeden ruch – w teraz – zmienia wszystko, aby mogło wydarzyć się coś innego. Nowego dla Nas.

Dziękuję za te wglądy. Za prowadzenie.

Za możliwość patrzenia na to, co ukryte i na to, co w nieświadomości nami kieruje.

Jestem wdzięczna, że na mojej drodze spotkałam Nauczycieli, którzy swoją obecnością oświetlali mi drogę do mojej prawdy. Do prawdy o mnie samej.

Że dane mi jest odkrywać, kim w istocie jestem.

Mimo, iż moja droga nie była łatwa to była warta trudu. I wiem, że wybrałabym ją ponownie.

Droga do siebie jest najcenniejszą inwestycją — na każdym poziomie życia. To już odkryłam i to wiem.

Dobrej drogi do siebie dla każdego z Was.

Artykuł Moja droga do siebie poprzez ustawienia Berta Hellingera pochodzi z serwisu Ewelina Olczak.

Często myślimy, że nasze emocje są tylko nasze. Że smutek należy do naszego życia, nasze lęki wynikają z naszych doświadczeń, a rezygnacja to po prostu cecha charakteru.

A jednak są momenty, w których nosimy w sobie ból…, który wcale nie należy do nas.

To się dzieje wtedy, gdy ktoś w naszym rodzie — mama, ojciec, babcia, dziadek, prababcia, ciocia, ktokolwiek — przeżył stratę, której nie potrafił udźwignąć:

Nie miał gdzie jej wyrazić.

Nie miał komu jej oddać.

Musiał iść dalej, choć jego serce zostało tam, gdzie wydarzyła się rana.

I wtedy rodzi się ukryta lojalność, w miłości:

głęboka, nieświadoma więź, która mówi:

„Skoro ty nie przeżyłeś tej straty, ja poniosę ją z tobą

Na twoją pamiątkę, żeby o tym pamiętać”

Niesiemy coś, co nie miało nigdy należeć do nas.

Dziecko patrzy na dorosłego, który dźwiga ból, i nie potrafi inaczej powiedzieć „kocham”, jak tylko przez wewnętrzny postanowienie:

„Jeśli ty cierpiałeś, ja też poniosę to z tobą, aby tobie było lżej i aby dzięki temu być bliżej ciebie, nawet w twojej stracie.”

Ta lojalność działa po cichu.

Ktoś stracił dziecko.

Ktoś stracił rodzica.

Ktoś stracił miłość, dom, bezpieczeństwo, zdrowie, nadzieję.

A my — urodzeni później — nosimy w sobie echo tego bólu.

Jakbyśmy chcieli przypominać kogoś, kto cierpiał.

Jakbyśmy mówili:

„Nie pozwolę, by twoja historia zniknęła.

Będę ją nieść cierpiąc.”

Może to się objawiać na różne sposoby:

Smutek, który nie ma źródła.

Lęk przed stratą, mimo że nasze życie było bezpieczne.

Poczucie winy, choć niczego nie zrobiliśmy.

Rezygnacja z radości, choć nic nas nie powstrzymuje.

Wybieranie cierpienia, „bo komuś wcześniej było ciężko”.

Brak wewnętrznego pozwolenia na szczęście, jakby nie wypadało mieć więcej niż oni.

To nie my tak czujemy.

To miłość w nas tak działa.

Miłość, która próbuje wyrównać czyjąś stratę.

Miłość, która zamiast wspierać — więzi.

„z miłości do ciebie, ja tak samo jak ty” — ukryty ślub serca.

To miłość najczystsza i najtrudniejsza. Miłość w trudnym, a pod spodem wiara, że tak wyrównam czyjąś stratę, swoim cierpieniem.

Ale ta historia nie musi trwać dalej, bo kiedy zobaczysz tę dynamikę i kiedy poczujesz, jak bardzo niesiesz cudzy ból, to pojawia się przestrzeń na prawdziwe uzdrowienie.

I możesz oddać tę historię tam, gdzie jej miejsce, przez szacunek, który mówi:

„Ja tak samo jak ty… teraz widzę, twoją stratę i widzę, że ta historia należy do ciebie i pozwalam sobie już inaczej, zachowując cię w sercu.”

I wtedy lojalność zmienia kształt.

staje się lojalnością w życiu.

Z lojalności w bólu

Prawdziwe wyrównanie nie polega na tym, by cierpieć razem z przodkiem.

Prawdziwe wyrównanie polega na tym, by żyć tak, jak on nie mógł, bo wtedy on przez Ciebie może także tego szczęścia doświadczać.

Tym samym domykając jego historię.

To jest najgłębszy gest miłości, jaki możemy dać osobie z rodu, która nie potrafiła udźwignąć swojej straty:

„ Moim życiem i radością uczczę to, czego tobie zabrakło.”

Wtedy może zajść zmiana, dla Ciebie i Rodu.

Z miłością,

Ewelina

Artykuł KIEDY CIERPIMY? – NIEWIDZIALNA LOJALNOŚĆ DO CIERPIENIA pochodzi z serwisu Ewelina Olczak.

Dopiero kiedy uporządkujemy i oszlifujemy ten wewnętrzny diament, możemy dotrzeć do światła, które w nas mieszka.

Gdy je odnajdujemy, wszystko wokół zaczyna porządkować się samo. Chaos przestaje wirować — układa się w nową całość. W całość, której głowa jeszcze nie zna, dlatego próbuje trzymać się starego wzorca: kręcić się w chaosie, myśląc, że porządkuje. Ale z poziomu samej głowy, nie powstanie żaden prawdziwy porządek.

Początek życia jest także chaosem: ciemność, ukrycie, zmiany, ruch, niepewność. Rodzimy się w naporze i napięciu; z chaosu wyłania się nowe, niepowtarzalne światło — człowiek.

Jak diament, jeden z najszlachetniejszych kamieni, który krystalizuje się głęboko pod powierzchnią Ziemi. Mówi się, że „diament rodzi się w chaosie”, bo to, co piękne i trwałe, potrzebuje nacisku, przemiany, czasu. Chaos emocjonalny, życiowy czy twórczy może stać się czymś wartościowym, jeśli zostanie przeobrażony — tak jak węgiel, który pod naciskiem staje się diamentem.

W życiu naciska nas zewnętrzny chaos, który jest tylko odbiciem tego, co w środku niedomknięte.

Życie nie zaczyna się w harmonii.

Harmonia jest czymś, co człowiek dopiero tworzy.

Z chaosu.

Z chaosu rodzi się wszystko — i wszystko prowadzi do porządku, jeśli tylko za długo w chaosie nie tkwimy. Paradoksalnie jednak chaos jest nam znajomy, a to, co znane, staje się bezpieczne. Dlatego wciąż powtarzamy wzorzec narodzin.

Poród ma ogromne znaczenie. Jest pierwszą lekcją przejścia, pierwszym wysiłkiem. Dziecko rozpoczyna poród — to jego pierwsza praca. Jeśli nie mogło jej dokończyć, często potem tkwi w chaosie, jakby nadal próbowało domknąć tamten pierwotny proces. I mimo wysiłków trudno iść dalej, bo coś wewnątrz wciąż czeka na dokończenie tamtej pracy.

Ja sama zostałam w porodzie zatrzymana przez pielęgniarkę, a po kilku godzinach w ostatnim momencie wypchnięta przez lekarza. Powstało wiele dynamik, z których długo nie zdawałam sobie sprawy, a które mną kierowały. Dopiero kiedy zobaczyłam zewnętrzny chaos i zajęłam się nim, mogłam zobaczyć ten wewnętrzny: otworzyć się na niego, przyjąć go i uporządkować. I wtedy życie zaczęło oddychać — bez zatrzymań, bez wymuszeń, bez walki.

Sztuką jest zobaczyć chaos, który dzieje się na zewnątrz, bo tylko od tego może zacząć się porządek w środku. Człowiek tak bardzo przyzwyczaja się do życia w chaosie, że przestaje go zauważać. A życie wciąż, na różne sposoby, próbuje nam go pokazać: poprzez chorobę, rozpad relacji, utratę pracy, psujące się rzeczy, zaległe płatności, niekończące się problemy zawodowe, konflikty, kryzysy.

To wszystko są sygnały. To są formy chaosu mówiące: „spójrz na mnie, bo jestem odbiciem twojego wnętrza”.

Głowa próbuje to rozwiązać na różne sposoby, m.in. kontrolą, perfekcjonizmem, planowaniem. To jej sposób na „porządkowanie” zewnętrza. Ale to tylko plaster — niczego nie leczy. Prawdziwy porządek zaczyna się dopiero wtedy, gdy pojawia się wewnątrz. Gdy tam nastaje jasność, świat sam zaczyna się zmieniać — bez wysiłku, bez naporu.

Życie zawsze daje chaos. Czasem coraz większy, coraz bardziej natarczywy. Nie po to, by nas złamać, ale by poprowadzić nas głębiej — do miejsca, gdzie może powstać porządek.

Pytanie brzmi: czy go widzimy?

Czy widzimy ten chaos wokół siebie, który jest już tak silny, że wypływa na zewnątrz, domagając się uwagi?

Czy jesteśmy w stanie zatrzymać się i spojrzeć, co naprawdę próbuje nam powiedzieć?

W jakim chaosie dziś żyjesz?

Mentorka transformacji

Łączę ustawienia systemowe, numerologię i psychobiologię,

aby prowadzić Cię z blokad do radości i lekkości.

Jeśli chcesz pracować ze mną, skontaktuj się:

E-mail: kontakt@ewelinaolczak.pl

Artykuł CHAOS TO POCZĄTEK, POCZĄTEK TO CHAOS pochodzi z serwisu Ewelina Olczak.

Strata bliskiej osoby potrafi zatrzymać czas.

Nie tylko w kalendarzu, ale w sercu.

W jednej chwili przestaje się liczyć dzień, w którym żyjemy, bo część nas została tam, w stracie.

Nie chodzi tylko o żałobę, wspomnienia, łzy.

Czasem powstaje coś głębszego, cichszego, niemal niewidocznego: ukryta lojalność wobec osoby, której już nie ma.

Powstaje niewidzialny zapis – skoro jej nie udało dalej żyć, ja też nie pozwolę sobie na szczęście. Tak chcemy wyrównać stratę.

To jest ten subtelny mechanizm, który wielu z nas zna, ale nie nazywa.

To jest lojalność w bólu — naturalna, ludzka, ale bardzo destrukcyjna.

Zamiast nosić pamięć o tej osobie w sercu i żyć dalej, wciągamy siebie w ciężar, który powiela stratę.

Nieświadomie rezygnujemy z życia w tej ukrytej lojalności, zostając w półmroku tam, gdzie ból łączy i wciąż trwa.

Jeśli to Ciebie dotyczy poczuj to sobą.

Nie analizuj.

Nie oceniaj.

Nie próbuj walczyć.

Po prostu poczuj w sobie, popatrz na to, jak ta lojalność działa: jak odbiera radość, jak zatrzymuje radość i pełnię, każdy krok do więcej życia.

To jest pierwszy, najważniejszy krok – zobaczyć.

Dopóki tego nie poczujesz, nie możesz uwolnić się od ciężaru, który sam sobie dajesz.

Gdy poczujesz tę dynamikę, możesz zrobić coś odwrotnego:

Żyć pełnią, na pamiątkę tego, kto nie mógł. Możesz przyjąć radość, szczęście, życie — nie wbrew tej osobie, lecz w hołdzie jej pamięci.

To jest prawdziwe wyrównanie.

Nie w cierpieniu.

Nie w rezygnacji.

Ale w światłości.

Bo miłość do osoby, której już nie ma, nie potrzebuje naszego cierpienia i rezygnacji.

Potrzebuje naszej obecności w życiu i naszej radości z życia.

Nie w pustce. Nie w bólu.

Ale w pełni życia.

Twoja radość nie jest zdradą pamięci.

Często wydaje nam się, że szczęście po stracie byłoby zdradą, zniewagą wobec osoby, którą kochaliśmy.

Ale prawda jest odwrotna: Twoja radość nosi tę osobę w sobie.

Nie umniejsza jej życia ani znaczenia.

Wręcz przeciwnie — honoruje.

Żyjąc dalej, ciesząc się, rozwijając, realizując marzenia, mówisz w sercu:

Jesteś w moim sercu i zawsze będziesz.

Teraz idę dalej — na Twoją pamiątkę, zrobię z moim życiem coś pięknego.

wdech i wydech…

To jest lojalność, która nie niszczy.

To lojalność, która uzdrawia zarówno nas, jak i wspomnienie o tej osobie.

Twoje życie nie kończy się w miejscu, gdzie ktoś odszedł.

Może się tam właśnie odrodzić i zacząć ponownie, pełne radości, miłości i światła.

Właśnie na pamiątkę.

z miłością

Mentorka transformacji

Łączę ustawienia systemowe, numerologię i psychobiologię,

aby prowadzić Cię z blokad do radości i lekkości.

Jeśli chcesz pracować ze mną, skontaktuj się:

E-mail: kontakt@ewelinaolczak.pl

Artykuł GDZIE UTKNĘŁA RADOŚĆ ? pochodzi z serwisu Ewelina Olczak.

• mimo zmiany, znów powtarza się ten sam schemat – chociaż powiedziałaś sobie, że to się nie powtórzy.
• zmieniłaś pracę, miasto, partnera, a czujesz znów to samo
• już tyle ze sobą pracuję, a coś we mnie nadal nie puszcza.

Ja też to znam. I wiele osób, które trafiają na indywidualne ustawienia, opowiada podobnie i pyta:
„o co tu chodzi,  przecież dokonuję wielu zmian, a wiąż powiela się podobny schemat i czuję się, jakbym ugrzęzła w tym samym.

Czym są ustawienia systemowe/rodowe wg metody Berta Hellingera?

W tej metodzie pracy może popatrzeć na nieświadomie dynamiki rodowe, z którymi jesteśmy połączeni, oczywiście w ogóle o tym nie wiedziąc. Jednakże to ukryte połączenie działa na nas i kieruje naszym losem.

To co nieuświadomione, staje się Twoim losem, powtarzasz to, a to ukryte z kolei, chce być zobaczone, dlatego się powtarza.

Dzięki temu, że patrzysz z pozycji obserwatora, zmienia się to na co patrzysz. O tym też mówi fizyka kwantowa. Dlatego praca ustawieniowa, ma tak głęboki proces, bo patrząc – otwiera się nam przestrzeń serca i może dokonać się zmiana i uwolnienie. Energia ma możliwość uwolnienia się, dzięki czemu my możemy się uwolnić i skierować swoje żcyie już w inna stronę.

Najprościej mówiąc:

Ustawienia pomagają zobaczyć, co niesiemy za innych – i oddać to, co nie jest nasze.

Dla kogo są ustawienia?

Dla każdego kto chce zmiany i wziąć z odwagą życie w swoje ręce. Najcześciej trafiają osoby, które:

• korzystały z terapii, ale czują, że zmiana nie następuje i woła ich coś głębszego,
• powtarzają te same schematy w relacjach, pracy, lub te same emocje,
• doświadczają „nadmiarowych” emocji – jakby znikąd,
• nie umieją się odciąć od trudnych relacji w rodzinie,
• czują lęk, smutek, złość, które powodują ciężar w życiu.

Jak wygląda praca w ustawieniu indywidualnym?

W pracy indywidualnej nie potrzebujemy grupy. Możemy korzystać z różnych przedmiotów, jak figurki, poduszki, kartki. Energia działa dla nas w każdym miejscu i pole systemu rodzinnego pokaże co na teraz istotne. Ważny jest obserwator, który nie oczekuje, a pozwala się wyjawić, temu co ukryte. 

To uważne spojrzenie na Twój system rodzinny, na wzorce, które tam działają. Często jedno zdanie lub obraz zmienia więcej niż wiele rozmów.

Co można zobaczyć w ustawieniach?

W ustawieniach pokazują się historie rodowe, które pokazują:

• Dlaczego powielasz schemat,
• Z kim jesteś „połączona” swoim losem – mamy, ojca, babci, itp.
• Czyje nosisz emocje. Za kogo.
• Gdzie jesteś lojalna, jakiej historii rodu, nawet kosztem swojego szczęścia.
• Czy łączysz się kimś, kto został wykluczony z systemu (np. zmarłego dziecka, byłego partnera, aborcji, kogoś zapomnianego lub potępionego).

Co daje ustawienie?

• Głęboką ulgę i spokój – kiedy to, co nieświadome, staje się widzialne.
• Możliwość puszczenia czegoś, co nie było Twoje.
• Nowy porządek – w którym Ty możesz być sobą, a nie przedłużeniem losów innych.
• Otwierasz serce na swoje życie.

Ustawienia to kontakt z prawdą, która była do tej pory wyparta, przemilczana, zapomniana – czyli nieświadoma.

Jeśli czujesz, że odnajdujesz tu siebie, że coś w środku mówi TAK, chcesz żyć inaczej, chcesz czuć spokój, żyć lżej, to prawdopodobnie jest już gotowość na spotkanie z tą ukrytą prawdą i pozwolenie sobie na uwolnienie i swoje życie. 

Prowadzę indywidualne ustawienia systemowe – w bezpiecznej, uważnej atmosferze.
Jeśli Cię woła to zapraszam 🤍

Artykuł O ustawieniach systemowych i rodowych – jak pomagają uwolnić się od ukrytych historii pochodzi z serwisu Ewelina Olczak.

Czy znasz uczucie wdzięczności? To podnoszące wibracje uczucie, które zmienia w środku energię, a jeśli w środku to i na zewnątrz. Układa każdy chaos i przynosi poczucie bezpieczeństwa i ulgi. To poczucie błogości, kiedy łzy szczęścia wilgocą oczy, a serce otwiera się i rozpiera klatkę piersiową. To uczucie, kiedy serce chce się wydostać bo jest tak pełne i otwarte. I w sekundy zmienia się wibracja naszego ciała, komórki się cieszą i przychodzi radość, taka wewnętrzna, a wraz z nią życie, w zaufaniu i lekkości. Przychodzi akceptacja, ze wszystko jest właściwe i że to co jest w środku to tak wiele. Bo w środku jestem wszystkim, wewnętrznym bogactwem i całym wszechświatem. Ja każdego dnia nasycam się tym a moje serce się cieszy każdą chwilą i każdym darem od wszechświata, a tak naprawdę darem od siebie samego, bo co wysyłasz to do ciebie wraca, to co masz w środku to przynosi ci wszechświat. Ta magia zachwyca mnie każdego dnia swoją prostotą a jednocześnie, widzę, jak długa była droga do tego miejsca. 

Jeśli zapomniałaś/eś to zachęcam do poszukania tego w sobie. To jest w każdym z nas tylko zapomnieliśmy co to jest być wdzięcznym i odczuwać wdzięczność.

Zatrzymaj się na chwilę i przywołaj wdzięczność do swojego ciała. Poczuj falę tej energii, jak budzi komórki do życia, do radości, jak nasyca od środka mocą i jak wypłukuje to trudne. Poczuj wdzięczność za najdrobniejsze rzeczy, jakie masz i w sobie i wokół. Za to co daje Ci radość, być może to spacer, być może herbata, a może oczy dziecka, a może to, że jestem.Są miliony rzeczy za jakie mozna być wdzięcznym.

A jeśli trudno poczuć to na co patrzysz? Na brak czy na pełnię? Jeśli na brak to tak naprawdę jaki? Czego? Bo to co świadomie możesz nazwać, przykrywa coś większego czego nie widzisz. Ten brak może być dziecięcy, może prenatalny, a może rodowy. A, tu i teraz, ciągle to gonisz, bo czujesz, że wciąż czegoś nie masz, coś musisz mieć.

Jesteśmy nauczeni patrzeć na brak, dlatego też zapomnieliśmy o wdzięczności i doświadczamy frustracji, chaosu, niezadowolenia, stresu i problemów. I zupełnie nie widzimy wartości, jakie już mamy. A tak naprawdę to my jesteśmy największą wartością jakiej potrzebujemy i spotkanie się z tym otwiera raj.

Uwierz, ze masz wszystko i zacznij doświadczać nieba na ziemi.

Tego z serca życzę.

🌷

Artykuł Wdzięczność napełnia 🤍 pochodzi z serwisu Ewelina Olczak.

Życie nigdy nie chce Cię zawieść 

Czy wiesz, że życie nigdy nie chce Cię zawieść?! Ono zawsze służy tak, jak sam/a chcesz. Służy Tobie jak najlepszy przyjaciel i dokładnie tak, jak wydajesz mu polecenia myślami. Myśli są twórcze i myśli kreują to co dzieje się w naszym życiu. To czego doświadczasz to najpierw musiało powstać w myślach i dało temu wyraz w świecie zewnętrznym. Więc jeśli nie podoba Ci się świat, jaki Cię otacza zmień myśli. Bo jeśli myślisz negatywnie to życie mówi temu TAK, gdyż nie chce Cię zawodzić i wykonuje to co myślisz. Jeśli masz niewspierające przekonania to nawet, gdybyś bardzo pragął/ła żyć pięknie, to Życie mówi TAK temu co podświadomie myślisz.

Myślenie świadome to zaledwie 5%, reszta generowana jest z podświadomości, gdzie zakodowane są także nasze mechanizmy obronne,  wierzenia, rodowe historie i to wszystko czego nauczyliśmy się będąc dzieckiem. Każdy wyrastał w innym domu i ma inne przekonania na temat siebie, życia, świata, ludzi. Inne lęki i inne schematy, w jakie uwierzył. To wszystko upchane jest w podświadomości, która steruje człowiekiem z ukrycia. Nawet o tym nie wiemy. Nic nie wiemy, bo nasze ego nas tam nie wpuszcza. Woli żyć iluzją, którą znamy.  Podświadomość ma swój własny świat i swoje własne prawa, a odbiciem lustrzanym tego jest świat, jaki widzimy. Dlatego , jeżeli chcemy żyć lżej i lepiej to ważne jest zacząć przyglądać się i swoim myślom i otoczeniu, jakie mamy. 

Rozpoznawać co w nas wywołują inni ludzi i świat i co to nam robi. Jakie emocje przy tym mamy i jaką nieświadomą historię odtwarza nasza podświadomość. 

Kluczowe jest dotarcie do źródła przekonania lub mechanizmu i transformowanie w światło. Tak uwalniamy się do nowego życia i poszerzamy świadomość. Wtedy te ukryte historie i wierzenia już na nas nie działają. Wychodzimy z lęku, który jest tylko iluzją, jest myślą, w jaką kiedyś uwierzyliśmy i ta myśl dziś projektuje naszego życie, a pamiętajmy, że Życie odpowie zawsze TAK! Temu co myślisz i co w sobie nieświadomie nosisz. 

Dobrych obserwacji życzę, skierowania oczu do swojego wnętrza i rozpoznawania siebie, tam w środku  bo ten, którego szukasz na zewnątrz jest w Tobie.

Serdeczności,

🌷Ewelina 

Artykuł Życie nigdy nie chce Cię zawieść  pochodzi z serwisu Ewelina Olczak.

Czy pozwalasz sobie żyć tak jak chcesz? Czy wiesz, jak chcesz żyć? Doświadczać tego co chcesz tu na ziemi, teraz? Czy czekasz na jakieś pozwolenie? Poczuj w sobie, jak to jest u Ciebie. Czy pojawia się lęk na myśl, że mogę inaczej czy ekscytacja i ciekawość? 

Na ile w ogóle żyjesz! Czy żyjesz czy trwasz w tym życiu.

Ostatnio mam wiele rozmów w tym temacie i widzę jak temat jest aktywny. Życie w strefie komfortu lub strefie uwikłań systemowych i rodowych to „trwanie”, bez dotykania siebie z jednoczesną ucieczką od tego co naprawdę chcesz. Po pierwsze często nie wiesz czego chcesz a po drugie, nawet jak wiesz, to uważasz, ze to nie dla ciebie. Ze inni mogą bo: lepsi, dostali, mają szczęście, inny start itp. Obserwuję to coraz bardziej, jak powielamy schematy z domów pochodzenia i jak mocno, na nieświadomym poziomie, boimy się wyjść z tej ukrytej lojalności. Ten magnes jest bardzo silny i mocno trzyma, ale czy nam służy? Czy nie stanowi lejców hamujących dla naszych marzeń? Najczęściej tak i w ogóle o tym nie wiemy. Tkwimy w jakiejś roli, myśląc, że nic nie możemy, widzimy tylko jakieś zawężony kawałek. A patrząc szerzej okazuje się, że możemy naprawdę dużo. Nieświadomie żyjemy życie naszych rodziców lub dziadków, nauczeni, że to co w domu jest właściwe i najlepsze dla nas lub robimy w zupełnej odwrotności kiedy w domu było ciężko. Ale lojalność i tak trzyma, bez względu, jaką drogę „ucieczki” się wybierze.

Jeśli w domu pochodzenia nikt nie żył własnym życiem, według tego jak wewnętrznie pragnął to nam też jest ciężko zobaczyć, że można inaczej. I tak powielamy to co znane, ale często niezasilające ani radością ani spełnieniem.  Jest praca, dom, praca… a gdzie Ty w tym wszystkim? Twoje pasje, marzenia, spełnienie, rozwój, podróże i to co kochasz. Jaką pustkę czujesz?

I obserwuję to teraz u wielu osób przy okazji różnych podróży. 

Czy możesz podróżować kiedy nikt w rodzie nie podróżował? Czy Ci wolno inaczej niż oni? Często wtedy podświadomie szukamy ucieczki i np. ważniejsza jest praca, nierzadko ponad miarę i ciężka bo ciężka to najlepsza – zgodnie z hasłem „ciężka praca popłaca” lub „tylko ciężką pracą można coś osiągnąć”, itp. Potem może i masz z tej ciężkiej pracy pieniądze, ale brak czasu i sił na coś więcej. Przychodzi wypalenie, apatia, stany lękowe, boli całe ciało, bo nie żyjesz swoją prawdą i tym co daje radość. Uciekasz.

Z kolei jeśli masz już czas i może nawet chcesz gdzieś pojechać, to rodzi się lęk czy dam sobie radę, bo bezpiecznie jest nigdzie się nie ruszać, z powodu jakiegoś lęku  (z czyjego?). Czasem jest nawet chcesz, ale przychodzi inny lęk – co powie mąż/żona, dzieci, mama, tata… wiec zostajesz w tym co znane i zachowawcze dla układu nerwowego (tak naprawdę czyjego? Twojego czy tej drugiej osoby?). I znów zadaj sobie pytanie na czyje i jakie pozwolenie czekasz? Ile tam masz lat? Z jakiego poziomu się komunikujesz? Poczuj i poczuj jak naprawdę chcesz. To wewnętrzne rozpoznanie otwiera do więcej, dla siebie.

Ciąg dalszy nastąpi bo temat wielowarstwowy.

Ewelina 🌷

Artykuł Pozwolenie na swoje życie pochodzi z serwisu Ewelina Olczak.

Cieszę się na nowy początek. Nowa energia, nowe narodziny, nowy czas i nowe doświadczanie.

W dzień nowiu i nowego roku numerologicznego moja strona pojawiła się w internecie. Nic nie planowałam, życie samo to dla mnie ułożyło i mam wielką wdzięczność za to prowadzenie. Dziękuję Pani Monice za dobrą współpracę i serdeczność. To dar mieć dobrych ludzi na swojej drodze.

Dziś z lekkością akceptuję nowy początek w zaufaniu i miłości.

Czuję energię mojego trzeciego roku numerologicznego, energię kreacji, ekspresji i radości serca.

Kiedyś bałam się nowego, chciałam w głowie tego nowego, ale się bałam, strefa komfortu dawała mi dobrą stabilizację, jednak tak naprawdę żyłam obok życia. Z daleka od siebie i tego co wewnątrz. Życie pokazywało mi drogę, a ja ze swoim planem w głowie chciałam iść inną. Wreszcie zatrzymało mnie na prawie dwa lata i to był początek czegoś wspaniałego – drogi do swojego środka. Jakie to było dla mnie szczęście pozwolić sobie wreszcie odpocząć i rozgościć się w sobie. 

Doświadczenie tej głębi pokazało wiele blokad i emocji, przekonań i ukrytych dynamik. Nie było to ani lekkie ani przyjemne, ale bardzo potrzebne, żeby móc poczuć nowy powiew życia i nowy oddech. 

Początek to nie tylko coś nowego, to zaakceptowanie siebie ze wszystkim co masz, czego nie lubisz, co sprawnie wypierasz i czego się boisz. To popatrzenie lękowi w oczy i przyjęcie jak najlepszego przyjaciela; to akceptacja tego co daje życie i pełnej zgody na moment, w którym jesteś. Wtedy zaczyna się nowy początek siebie w życiu. I to jest moment wdechu do więcej, do tego co życie niesie w darze. A życie niesie naprawdę obfite dary.

Pięknych darów od życia i nowych początków! Bo możesz tez zacząć żyć i może dziś, wraz z tym nowiem jest i dla Ciebie ten pierwszy dzień drogi, tego z serca życzę. 

Ewelina 🌷

Artykuł Początek pochodzi z serwisu Ewelina Olczak.